این بارون های تندی که یه روز در میون سعی می کنه بارشش رو نشونمون بده و بهمون یاد آور بشه پاییز اومده رو دوست ندارم.

یعنی هیچ وقت بارون عریان رو دوست نداشتم... همیشه عادت کردم بارون رو از پشت پنجره نظاره گر باشم... با اومدن بارون و خیس شدن ِ یه تیکه پارچه ای که روی سرم بوده همیشه سردرد گرفتم و این از نوجوونی دلیل خوبی بوده برای تنفرم از قطره قطره ی بارون. . .

* " راستش رو بخوای " نوشت:

همینجوری دلم خواست یه آپ ِ کوچیک کنم... از اینکه بعد از چند وقت بیام و اتفاقات روزمره م رو بنویسم بدم میاد. دلم تنگ شده بود برای پست زدن های این مدلی ...

* این چند وقته مریضی کنه شده توی خونه ی ما و لامصب بیرون رفتن تو کارش نیست... داداشی کوچیکه مریض می شه و سه روزی نمی ره مدرسه...مامان سوپ درست می کنه! داداشی خوب می شه و من می گیرم و سه روزی مرخصی بهم میده، مامان سوپ درست می کنه، ساغری مریض می شه و دکتر دو روز بهش استراحت می ده و مامان باز سوپ درست می کنه و به جان تک بچم دوباره داداشه مریض شده و دکتر بهش استراحت داده و بازم مامان سوپ درست کرده! تنها غذای مصرفی مون شده سوپ و تنها میوه ی مصرفی لیمو شیرین! کعینهو بیمارستان شده خونمون. بابا که از سر کار میاد میره سمت اونی که تبش بیشتره و با زور می بره پاشویه ش می کنه و نوبتی این روند طی می شه! خلاصه که دلتون نخواد روزگار شیرینی رو داریم می گذرونیم!! :|

* رئیس بالاخره ماشینش رو خرید. یه مزدا تیری ِ نوک مدادی! خیلی سعی کرد سوناتا شه، اما تو آخرین لحظه کیس ِ خوبی از آب در نیومده بود و اینو گرفته بود. همون روز اومد دنبالمون رو رفتیم باهاش بیرون... خیلی خنده دار بود... عین ِ این ماشین ندیده ها هر دکمه ای دم ِ دستمون بود ازش می پرسیدیم چیه و اونم چون خودش تازه گرفته بود و نمی دونست در جواب می گفت " رادیوشه فک کنم! " یعنی اونجوری که من فهمیدم دور تا دور ِ مزدا تیری رو رادیو کار گذاشتن!!:دی شب که شد اصرار کرد که بریم شام و مام که خیلی تعارف داریم باهاش ( :| ) هی نه و نو آوردیم، در صورتی که هممون ناهار نخورده بودیم و حسابی گرسنه بودیم. من که رسما صدای ِ شکمم در اومده بود و برای اینکه اینا نفهمن به شیدا گفتم هر وقت خبرت کردم تو یوهو شروع کن به آواز خوندن... :)) یوهو سکوت شده بود و به شیدا علامت دادم و شروع کرد به خوندن ... لای لالای لای .... اینام همکاری کردن و با اینکه نمی دونستند جریان چیه شروع کردن خوندن! من و شیدا که رسما اون پشت کبود شده بودیم از خنده!!:دی ...  بالاخره شام رو رفتیم پاتوق ِ همیشگی خودمون و چون دکوراسیونش رو خیلی تغییر داده بود، خاطرات گذشته مون اصلا تجدید نشد!...

* امروز بعد از کلاس مون با شیدا رفتیم کتاب خریدیم! خیلی مزه داد... البته خب یه کم قیمت ها رو بیارن پایین تر بیشتر هم مزه میده! ...یه کتاب از نیچه گرفتم و یکی از بوبن!

* پایان نامه ی یکی از بچه ها رو گرفتم و قراره من روش کار کنم... احساس ِ مسئولیت ِ خرکی رو گلوم سنگینی کرده و می ترسم که از پسش بر نیام... فعلا پروپوزالش رو نوشتم و امیدوارم که خوب پیش بره..

صبح های سه شنبه یک درس ِ خفن ِ تخصصی ِ ۳ واحدی داریم با یه استاد ِ خفن ِ خود درگیر ِ دانشجوگریز ِ بی اعصاب و روان. اینه که سعی خودمون رو می کنیم که سر ساعت کلاس باشیم، چون بعد از خودش کسی رو راه نمیده! امروز هم از شانس ِ ما از دم خونه تا دم ِ دانشگاه، گوله گوله ماشین وایساده بود و جاتون خالی ترافیکی بود در حد پارکینگ ِ استادیوم آزادی ( فک کن بدونم استادیوم پارکینگ داره یا نه... یه چی پروندم حالا!! ) خلاصه ما یه ربعی دیر کردیم و نفس نفس سه کیلومتر از دم ِ ورودی دانشگاه تا دانشکده رو طی کردیم و سه طبقه رفتیم بالا و جنازه رو کشوندیم تا دم ِ کلاس و دیدم استاده وایساده دم ِ در ِ کلاس و داره شُر شُر اشک ریختن یکی از بچه ها رو نگاه می کنه و حذفش می کنه... مام مثلا خیلی زبر و زرنگانه خواستیم عمل کنیم... خیلی اسلومونشنانه اومدیم از پشتش بریم تو کلاس که یقه مون رو گرفت و گفت کجا؟!!! یه سری سوالات پرسید که در نوع خودش بی نظیر بود... مثلا تا حالا کجا بودین؟! فک کن کله ی صبح جز ترافیک کجا می تونستی باشی؟!... تازه خودش هم جلوی در بود و این یعنی اینکه خودشم دیر اومده بود. خلاصه خیلی شیک در رو رومون بست و ما موندیم و حوضمون! ... گفتیم خوب بریم سر کلاس بعدی... همین که وارد شدیم، پسره یواشکی گفت " امتحانه، برگرد " مام سر ِ خر ِ رو کج کردیم ( بلا نسبت!! ) و از کلاس زدیم بیرون! من نمی دونم این همه استرس رو چرا سر ِ صبحی باید تحمل کنم؟!!... دیدیم این مدلی نمی شه! از اینور کلاس ها این مدلی و از اونور شکمه قار و قوور می کنه، اینه که جای همه ی بچه های وبلاگی خالی، زدیم تو شهر و رفتیم چایخونه و صبجانه " نیمرو " سفارش دادیم... همین نیمرو ما رو بست تا ساعت ِ ۷ شب! یعنی برکت داشت ماشالله!!... کلاس ها که تموم شد و برگشتیم تهران، بارونی گرفت در نوع خودش بی نظیر... بعد از مدت ها یه هوای تازه فرستادیم توی این بدن ِ عقده ای!! جدا عقده ی اکسیژن گرفتیم... اما جاتون خالی همچنان ترافیک بود و دیگه انقدر ماشین دیدم که احساس می کنم یه دو- سه تایی تو حلقم گیر کرده!!

* رئیس ( همون که دوستمه و رئیس اسم ِ مستعارشه و اینو صد بار گفتم!!!! :| ) می خواد ماشینش رو عوض کنه و گفت که می خواد مزدا تیری بگیره، منم حالا از مزدا تیری شاکیییی... کلا نتونست خودشو تو دل من جا کنه و خیلی باهاش ارتباط برقرار نکردم! خیلی جلف و جفنگه به نظرم! اینه که بهش گیر دادم سوناتا بگیره...!!!:دی ... حالا دیگه هر چی قسمت بشه، اما خدا کنه سوناتا باشه! نه که قراره به من کادو بده!!!! والا! نمی دونم چرا من حرصشو می خورم؟!!

از وقتی که مامان بابا از مسکو اومدن همینجور زندگی داره روی روال عادی خودش مسیر طی می کنه!!! یعنی جدا اوضاع حکم  ِ پیاده روی روی سنگ رو داره... داری می ری اما با سختی و با دهن کج و کوله!! هنوز نتونستند خوب خودشون رو وفق بدن و این از حرکاتشون کاملا معلومه!... هنوز که هنوز عکس ها رو نگاه می کنن و با خودشون فکر می کنن الان هوا اونجا چطوره؟!! بابا هم که قبل رفتن ماشینش رو فروخته بود ، بعد از برگشتش اقدام مفیدانه ای جهت ِ خرید ماشین برای خودش نکرد و فقط منو یه آقا تقی مهمون کرد. الان یه در میون ماشین می بریم و احساس می کنم آقا تقی توی تشخیص صاحبش به مشکل بر خورده! اولش که سوار می شی یه خورده غریبی می کنه و این نشون می ده که بابا بهتر تونسته باهاش ارتباط برقرار کنه... هی به بابا می گم حالا که با این خوب کنار اومدی، آقا تقی مال خودت و ما رو یه مزدا مهمون کن!:دی ، هی نگاه عاقل اندر عاقل به من میندازه!!! دیروز برای اولین بار توی جاده که مگس پر نمی زد با سرعت 145 تا اومدم و همینجور که داشتم میومدم! (:دی )، یهو جیـــــــــــغ زدم که  " کمربند نبـســــــــــتم " !!! آبی و شیدا خندیدند و آبی گفت " به رانندگی خودشم اعتماد نداره! احتمال میده هر لحظه اتفاقی بیفته " ... البته اینجاشو کاملا از خودش گفت، من همچین احتمالی نمیدم!! فقط متعجب شدم یوهو! خلاصه که بی تعارف خودکشی خود را به ما بسپارید، تضمینی، یک دقیقه ای، بی درد!! :|

"هفته ها زمانی ست " نوشت :

حوصله ی وب نویسی م اومده پایین و کمتر می تونم با این صفحه ی سفید ارتباط برقرار کنم!... آمآ وبلاگ های دوستانم رو می خونم... بی شوخی!

" نفست حق " نوشت :

شاعر خوب وصفم کرده وقتی می گه " هم از سکوت گریزان، هم از صدا بیزار ... چنین چرا دلتنگم؟! چنین چرا بیزار "

قبل از اینکه بیام و صفحه ی مدیریت رو باز کنم به این فکر کردم که خیلی جدی و بدون ذره ای شوخی و تعارف و کلا خیلی خاکی و صمیمی، کی توی یک سال انقـــــــــــــدر سینما رفته که ما رفتیم؟!! واقعا تا حالا برای هیچ کدوممون همچین موقعیتی نبوده که از هر فیلمی که اکران شده دیدن کرده باشیم. امروز بعد از کلاس تخصصی مون رفتیم دنبال آبی اینا ... توی ماشین خوابیده بودیم و به حالت مسخره ای خمیازه می کشیدیم تا ساعت ۶ بشه و بریم سانس ِ فیلم ِ کتاب ِ قانون! خوب بود... یعنی من خوشم اومد... دوست ندارم داستان ِ فیلم رو اینجا بگم و دلم می خواد خودتون برید و ببینید... به نظرم ارزش یک بار دیدن رو داره... اصلا بازی ِ پرویز پرستویی همیشه ارزش دیدن رو داره! وقتی رئیس و آبی رو رسوندیم نزدیک ِ شرکت، تصمیم گرفتیم که بریم بگردیم!:دی ... ساعت ِ خوبی برای گشتن نبود، اما دلم بد گرفته بود! جای دوستان سبز... همچنیم قشنگ گُم شدیم که دلم همچین زیادی گشاد شد!! یعنی رسما به گریه افتاده بودیم... هوا تاااااااااریک... تقریبا نزدیک های سرزمین عجایب بودیم و از بس هر خیابون رو دور زده بودیم همه جا به نظرمون آشنا میومد! خلاصه که بساطی بود... بالاخره راه رو پیدا کردیم و اومدیم خونه!

 اما عجب شبی بود امشب ....

این روزها بازار ِ سریال دیدن داغ ِ داغه ... یکی ش همین سام سون ِ خودمون که پر از دیوانه بازی و احساسه! یه دختر تقریبا سرخوش با یه عالمه احساس ... بعضی از صحنه هاش خداست... هم می خندی و هم گرم می شی از گرمای عشقش. من که ازش راضی م، خدا ازش راضی باشه!...

* کلاس ِ تخصصی که با شیدا میریم آینده ی خوبی داره!... ۱۰-۱۱ نفریم و از بین ِ همه، فقط ما دو تا کم سن و سالیم! بقیه از ۲۸ شروع می شن و همینجور رشد صعودی دارن! این یعنی ما جلوییم؟! این یعنی ما خوب داریم پیش می ریم؟! این یعنی فرصت ِ کاری برای ما بیشتره؟! این یعنی دهه!! چه معنی می ده فضا رو برای رقابت آماده نمی کنن و کلاس ها رو خالی می کنن از هرگونه رنج ِ متوسط ِ انگیزه ای؟!

با رئیس صحبت کردم و هر کدوم حرف هامونو زدیم! تقریبا حرف تازه ای بینمون رد و بدل نشد. فقط هر کدوم به یه قطعیتی رسیدیم و می دونیم با هم مَچ نیستیم و اختلافمون توی نوع ِ دوستی مونه! من دوستی رو به جور دیگه می بینم و اون یه جور دیگه ... باید اعتراف کنم بعضی جاها حرف هاشو قبول داشتم... این اواخر ناراحتی م بیشتر از خودم و کارهام بود، اما خب نمی تونستم بهش بگم و اون فکر می کرد که از اون ناراحتم! سوء تفاهمات زیاد شده بود و رابطه به زشت ترین وجه خودشو نشون می داد! دیگه مهم نیست... مهم اینه که فعلا مسالمت آمیزه، هر چند جای اون حرف نابجاش روی قلبم مونده، اما احساس می کنم با گذر زمان پوست می ندازه و از بین میره! یه زمان طولانی ...

* پسر خاله تصمیم گرفته با دختری که مد نظر داشته ازدواج کنه ... این روزها بیشتر با هم از ازدواج و مشکلاتی که داره صحبت می کنیم و حالا که توی موقعیت ِ یکی دیگه قرار گرفتم می فهمم چه فشاری روی دو طرفین وجود داره! اینکه خانواده های طرفین چه برخوردی ممکنه داشته باشن و چطور می خوان با هم کنار بیان و اصلا می تونن با هم کنار بیان؟!، یه جورایی دیوانه کننده ست! می فهممش و برای خوشبختی ش دعا می کنم!

* لپ تاپم درست شد! از این به بعد بیشتر میام...

این مدت که لپ تاپ ندارم وقت بیشتری برای کتاب خوندن و عیضا سریال دیدن پیدا کردم! بعد از یک عاشقانه ی آرام ِ زیبای نادر ابراهیمی رفتم سراغ ِ " فراتر از بودن " شاااااااهکار کریستین بوبن! از نمایشگاه خریده بودم و فرصت نکرده بودم بخونمش! خیلی یوهویی از کتابخونه م برداشتمش و شروع کردم به خوندن!! خیلی آرام و ملیح ... انگار سوار ِ یه کشتی شدی و یه موزیک ِ آروم گوش می دی و امواج خیلی نرم و لطیف به یه سمتی می برنت! داستان نیست... کریستن بعد از فوت ِ عشقش شروع می کنه براش عاشقانه نوشتن! یه عاشقانه ی واقعی... هیچ وقت فکر نمی کردم یه مرد انقدر دقیق باشه روی حرکات ِ همسرش و جزئی ترین حالت و برخوردش رو انقدر قشنگ و عاشقانه برداشت کنه! توصیه ی اکید می شود!!!

کتاب ِ بعدی " من گنجشک نیستم " ِ مصطفی مستور که چندی پیش از کتاب فروشی ِ سر ِ فاطمی گرفتم! خوب بود... کلا من نوشته های مصطفی مستور رو دوست دارم!  " روی ماه خداوند را ببوس " شون که واقعا خوندنی بود! این کتابشونم نه به اندازه ی اون یکی، اما خب به دل نشست! یه جور روون می نویسن و قابل درک!

اینی هم که الان دارم می خونم " نون والقلم " جلال آل احمده! :دی خیلی بامزه نوشته شده! کلا نوشته هاشون عین ِ شنیدن یک قصه به لحن ِ کودکانه ست!

مثنوی ِ مولانا هم که جای خودش رو داره! گاها برش می دارم و بعضی از حکایاتش رو می خونم! به دل می شینه ... امتحانش بی ضرر!!!

* خوشم میاد برای مقابله با رئیس باید همیشه با سیاست رفت جلو ... اصلا صاف و ساده رفتن گناه کبیره ست! کلی با شیدا تصمیم گرفتیم که سه شنبه که میاد یونی به هیچ وجه نبینیمش و سرمون رو بندازیم پایین و از این کلاس بریم اون یکی و توی راه پله ها نچرخیم! صبح ... همین که سرمون پایین بود و اومدیم به سمت ِ طبقه ی سوم، جلومون ایستاده بود و سرش رو برگردوند و توی تخم چشممون نگاه کرد و با سر سلام کرد! بعد فک کن چقدر همونی شد که می خواستیم...!!!!!! روابط در حد دوستی ِ جاده خاکی و آسفالت! :|

* همچنان بی لپ تاپم!!

شنبه بود. صبح ماشین رو برداشتم و با شیدا به سمت ِ دانشگاه حرکت کردیم! توی راه متاسفانه یک اتفاق کوچیک افتاد و همین اتفاق شروعی بود برای اتفاق های هیجانی تر ... بعد از تمام شدن ِ کلاس ها من و آبی و شیدا به سمت ِ پارکینگ رفتیم... پشت ِ ماشین، یه ماشینی پارک شده بود که کار رو برای بیرون اومدن سخت می کرد... دوستان ِ ۸۸ که خودشون رو خیلی با نمک می دونن هم از اون دور هی داد می زدن که " ترمز وسطی یه ها " و خیلی از اراجیفی که کلا بعضی از آقایون اونو شوخ طبعی می دونن و از نظر من حماقت و لودگی بیشتر نیست. خیلی سعی کردم به اعصابم مسلط باشم و چیزی نگم... اما یهو جوش آوردم و از ماشین پیاده شدم و رفتم طرف ماشینش و نگاه غضبناکم رو نثار روح ِ بی فتوحش کردم!  بعد از حدود ۳۰ ثانیه برگشتم سمت ِ ماشین و به ماشین ِ عقبی که صاحبشم توش نشسته بود نگاه انداختم و یهو دیدم آبی پیداش شد و رفت به سمت ِ ماشین عقبی و داد زد " روت رو بکن اونور"  و به همراهش کف گرگی نثار صوورت ِ اون بخت برگشته کرد . از آیینه داشتم نگاه می کردم و یهو یخ کردم و داد زدم که ولش کنه، اما بیشتر بهش چسبید و تمام فن هایی که توی کلاس های ورزشی ش یاد گرفته بود رو روش پیاده کرد! بد بخت دست هاش دور ِ صوورتش گره خورده بود و پاش از پنجره ی ماشین بیرون بود! به طرز وحشت آوری استرس داشتم و تا میومدیم از ماشین بیایم بیرون داد می زد که " بشین تو و برو " جریان به حراست کشید و چون آبی توی دانشگاه خیلی معروفه، اینه که حراست به نفع آبی حکم رو صادر کرد!!! طرف هم ناشی، جلوی حراست کلی فحش های آبدار به آبی می داد و به من می گفت " خااااانم، من به شما توهینی کردم که این الااااااغ اومد یقه ی منو گرفت؟! " من و شیدا به طرز فجیعی ضربان ِ نبضمون رسید به ۹۰۰ و حتی ۲۰۰۰ و بعد از تموم شدن جریان وقتی بهش می گم " بابا اون بدبخت مقصر نبود که " می گه " می دونم! به اون پرایدی یه نرسیدم، اومدم یقه ی اینو گرفتم! "  به سمت ِ تهران حرکت کردیم و توی راه دوباره یه تصادف اتفاق افتاد و اینجا بود که ظرفیتم تموم شد و زدم زیر گریه! واقعا از سر ناچاری بود ... احساس ِ ضعف ِ بی نهایتی می کردم ... دوباره توی پمپ ِ بنزین کارت سوختم رو جا گذاشتم و این شد که من با اعصابی در حد الکترون به خونه رسیدم و زدم زیر گریه و همه ی جریان رو برای مامان و بابا تعریف کردم! بابا که پیشنهاد بابونه می داد و می گفت " برم یه چیزی درست کنم برات اعصابت آروم شه! " حالا آبی شب زنگ زده و وقتی فهمید که به خاطر غیرتی شدنش خانواده مثل ِ یک دلاور بهش نگاه کردند ذوق برش داشت و زنگ زد به شیدا ببینه خانواده ی اون چی گفتند و کلا شب ِ پر افتخاری رو توی تاریخ ِ زندگیش به ثبت رسوند! مامان که می گه " احتمالا اگر رئیس بود میکشتش " و مفتخرم که انقدر خانواده دوستان رو خوب می شناسن! آبی رو هیچ وقت اینطور ندیده بودم! آبی یه موجود بی نهایت مهربونه که همیشه آروم و خونسرد و شوخ برخورد می کنه و هیچ وقت عصبی شدنش رو ندیدم! این بار به شدت شوکه شدم و باید بگم از این به بعد یه کمی ازش می ترسم... چهره ش دیدنی بود!!

* دوستان سیم شارژر ِ لپ تاپ ِ اینجانب خیلی یوهو ازش دود بلند شد و به فنا رفت! اینه که دسترسی م به دنیا کلا قطعه! الانم از کافی نت حضور به هم رساندم!!! برای شفای همه ی لپ تاپ های دنیا بالاخص لپ تاپ ِ مذکور صلواتی ختم کنید!!

* یه ضبط برای آقا تقی گرفتم که هنوز وارد بازار نشده، توی انبار بوده و از طریق یه سری فعل و انفعالات ِ پارتی بازی بهش نایل شدم! یعنی خداااااا.... اینه که آقا تقی به مستر تقی ارتقا پیدا کردند! :دی

دنیای وبلاگ هم عین ِ دنیای واقعی عمل می کنه! افرادی که حرف زدن رو دوست دارن، عموما وبلاگ ِ روزمره دارن و روزمره می نویسن و اونهایی که عادت کردند بیشتر شنونده باشن، نقش ِ خواننده رو عمل می کنند و گاها کامنتی می دهند!

به این هم می گن زندگی . . .